เรื่องเล่าไร้สาระ"นกน้อย"
posted on 01 Feb 2010 20:54 by 1moretimeณ ซอกหลืบหนึ่งของความไร้สาระ ได้มีลูกนกลืมตาตื่นขึ้นดูโลกในรังอันอบอุ่น
หลังจากมันเกิดได้ไม่นาน ได้มีพายุใหญ่พัดผ่านทำให้ลูกนกตกจากรัง
จากเหตุการณ์ในวันนั้ ลูกนกได้รับบาดเจ็บที่ปีก
วันวานผ่านไป มันพยายามจะบินอย่างไม่หยุดหย่อน ไม่ย่อท้อต่อบาดแผลที่เจ็บแสนสาหัส.....
ด้วยความพยายามและแรงใจอันแกร่งกล้าทำให้มันทะยานเหินฟ้าได้ในที่สุด
แต่หลังจากที่มันเริ่มโบยบิน พายุใหญ่ได้ตั้งเค้าอีกรอบ...
พายุแห่งความสิ้นหวัง ความสูญเสีย ความเศร้า ความเจ็บปวด กระหน่ำถาถมเข้าใส่เจ้านกน้อย
ด้วยร่างกายที่มีขีดจำกัด มันไม่อาจต้านทานแรงพายุใหญ่
...มันร่วงลงสู่ผืนดินและได้รับบาดเจ็บสาหัสทั้งกายและใจ
วันเวลาผ่านไป บาดแผลทางกายเริ่มจางหาย แต่บาดแผลทางใจมิอาจลบเลือน
มันเลิกคิดที่จะทะยานไปบนท้องฟ้า....แต่แล้วมันกลับได้พบกับแรงลมแห่งความหวัง...
โดยที่ยังไม่ทันรู้ตัว มันเริ่มกางปีกออกอีกครั้ง...แต่
"ฉันไม่อยากให้ปีกอันโสมมของฉันทำให้ท้องฟ้าและสายลมต้องหม่นหมอง"~*
มันหันมาถามคุณซึ่งเปรียบดั่งผืนดินว่า"ฉันควรทำอย่างไรดี"~*
edit @ 1 Feb 2010 21:07:26 by Sneak Doctor
เพราะตัวเจ้านั้นเล็กเกินกว่าแผ่นฟ้าและผืนดินจะตระหนักถึง
เฉกเช่นดังมรสุมที่พัดผ่านตัวเจ้า ดูเหมือนมันหนักหนาใหญ่ยิ่งสำหรับเจ้า
หากแต่มันกลับเป็นเรื่องปกติธรรมชาติที่มรสุมนี้จะต้องเกิดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
จงโผบินต่อไปเถิด ไปสู่น่านฟ้าที่เจ้ามิเคยสัมผัส
สู่จุดหมายที่มิอาจหยั่งรู้หากไม่ไปถึง
ปีกของเจ้ามีไว้เพื่อการนี้มิใช่รึ เจ้านกน้อยเอ๋ย ?
#1 By zkrap on 2010-02-02 00:04